Bijhouwerprijs

Een oeuvreprijs voor buitengewone landschapsarchitecten

Drie jaarlijkse oeuvreprijs

Met de Bijhouwerprijs beloont het NHBOS fonds een bijzondere en hoogwaardige prestatie op het gebied van de landschapsarchitectuur. Deze prijs wordt eens in de drie jaar uitgereikt op het Bijhouwer Event en daarmee onder de aandacht van een groter publiek gebracht. Aan de prijs is een geldbedrag van 20.000 euro en een wisselbokaal verbonden.

De prijswinnaar besteedt het bedrag aan een project, activiteit of evenement dat de ontwikkeling van het vakgebied stimuleert.

Prijswinnaars kunnen individuen zijn die een bijzondere betekenis hebben of hebben gehad voor het vakgebied, bureaus die zich onderscheiden door een bijzonder oeuvre, maar ook diensten of afdelingen van overheidsorganisaties die hun verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van het landschap of de stedelijke buitenruimte op hoog niveau hebben ingevuld.

Tijdens het Bijhouwer Event wordt de Bijhouwerprijs uitgereikt en de Bijhouwerlezing uitgesproken, en vinden de 3 presentaties plaats van de talentbeurs-projecten.

Wie was Jan Bijhouwer?

J.P.Th. (Jan) Bijhouwer (1898-1974) was de eerste hoogleraar Landschapsarchitectuur aan de toenmalige Landbouwhogeschool in Wageningen, en was later ook hoogleraar aan de toenmalige Technische Hoogeschool Delft. Jan Bijhouwer werkte na zijn HBS bij verschillende kwekerijen waarna hij in 1916 aan de universiteit van Wageningen de studie tuinbouw volgde. Hij werkte vanaf 1927 enige tijd als onderzoeker en instructeur tuinontwerp in de VS, waar hij geïnspireerd raakte door het vakgebied landschapsarchitectuur, de modernisering van de samenleving en de parken binnen en buiten de steden. Hij keerde in 1929 terug naar Nederland. Bijhouwer kreeg, nadat hij in contact was gekomen met stedenbouwkundigen en na zijn ervaringen in de VS, steeds meer belangstelling voor de verstedelijking van het landschap en voor de specifieke aspecten van de moderne samenleving die het landschap sterk veranderden, zoals autogebruik, suburbanisatie en massarecreatie. In zijn ontwerpen voor het landschap zocht hij naar een nieuwe balans tussen stad en land en tussen natuur en landbouw. Zo was hij een van de eersten die pleitten voor ‘ontspanningslandschappen’. Naast zijn hoogleraarschap in Wageningen (1946-1966) werd hij vanaf 1957 ook hoogleraar in de landschapskunst aan de Technische Universiteit Delft.

Ter ere van zijn grote verdienste voor het vakgebied landschapsarchitectuur kent het NHBOS fonds sinds 2006 de Bijhouwerprijs toe